Sztuczna inteligencja przeciwników również utrudnia nam zabawę, nie są oni bowiem tępakami z idealnym wzrokiem. Potrafią szukać sposobów na podejście nas z bardziej dogodnej pozycji, ciągle się przemieszczają i działają w grupach. Kiedy natrafiamy na większy oddział robotów, lub najemników należy się przygotować na to, że spróbują nas okrążyć i wówczas wyeliminować. Jeśli uda nam się nie dopuścić do takiej sytuacji, mamy realną szansę na zwycięstwo. Jedynym warunkiem jest unikanie ostrzału oponentów, kule skracają bowiem nasze życie bardzo szybko.

Gra rzuca wszystkim maniakom strzelanek prawdziwe wyzwanie, niestety ma to także swoje minusy. Ciągłe powtarzanie tego samego fragmentu rozgrywki spowodowane zbytnio wygórowanym stopniem trudności wywołuje frustrację i całkowicie odechciewa się gry. Jednym z takich momentów jest obrona towarzysza, w trakcie gdy koleś stara się wprowadzić do komputera specjalny kod. Po krótkiej rozmowie na temat wspomnianego kodu, otrzymujemy informację, że w stronę naszej obecnej lokacji zbliża się grupa patałachów. W pokoju w którym przebywamy znajduje się kilka apteczek, strzykawki z hubardium oraz amunicja, niestety przeciwnik pojawia się na progu tak szybko, że nie mamy czasu pozbierać przydatnych gratów. Oczywiście przez drzwi nie wskakuje kilku chuderlaków, lecz zespół złożony z kilku komandosów, wspieranych dodatkowo przez oszołomów władających miotaczami ognia. Początkowo pomyślałem, że skoro walczą ogniem, to ja również oddam im tym samym, jak się jednak okazało ich miotacze są zdecydowanie lepsze od mojego dziadostwa. Kiedy stanąłem na drodze płomienia, moja energia spadała szybciej, niż zrzucona z trzeciego piętra cegłówka; w odwrotnej sytuacji nie wyrządzałem oponentom zbyt dużych obrażeń. Mogli równie dobrze wyciągnąć sobie po kawałku zwyczajnej i zrobić grilla, być może na to ognia by wystarczyło.



Po około 10 podejściach po prostu zrezygnowałem. Nie miałem ochoty po raz kolejny wczytać zapisanego stanu gry tylko po to, aby przekonać się, że ani granaty, ani wyrzutnia rakiet, ani Bullet Time nie są w stanie pomóc mi w dalszej progresji. Po krótkim odpoczynku po raz kolejny zaglądnąłem do świata Alpha Prime i tym razem udało się wyeliminować zagrożenie, niestety momentów podobnych do opisanego jest znacznie więcej i za każdym razem odechciewa się nam gry. Gdyby nie interesująca fabuła i moja cierpliwość, najnowsze dzieło Black Element Software prawdopodobnie wylądowało by na półce i zbierało kurz.

Historia opowiedziana w Alpha Prime toczy się na dziesięciu zróżnicowanych poziomach. Przejście całej gry zajmuje około 10-15 godzin, wszystko zależy od stopnia trudności jaki wybierzemy oraz od umiejętności gracza. W trakcie zabawy spotkamy wielu różnych przeciwników, wśród których są roboty, komandosi, żołnierze sił specjalnych oraz szaleni górnicy. Aby stawić czoła napotkanym oponentom skorzystamy z ośmiu rodzajów pukawek takich jak strzelba, karabin, miotacz ognia oraz snajperka. Niestety jak już powyżej wspomniałem część z giwer nie jest szczególnie przydatna, zdecydowanie najgorszą bronią jest miotacz ognia. Nawet wpakowanie całego pojemnika z amunicją w jednego kolesia nie jest równoznaczne z jego wyeliminowaniem. Na szczęście połączenie ostrożnego poruszania się, odpowiedniego rodzaju broni, bullet time oraz możliwości włamywania się do różnych systemów stacji; pozwala na skuteczne likwidowanie napotkanych oponentów.