W grze zastosowano system rag-doll physics, aby jeszcze bardziej oddać realizm. Seria z pistoletu maszynowego dosłownie odrzuca denata na kilka metrów, który ostatecznie uderza o ścianę zostawiając na niej smugi krwi. Czasami ciężko jest również przeciągnąć zwłoki tuż nad krawędź kanału. Trzeba wtedy tak „manewrować” ciałem, by to samo osunęło się do kanału.

Teraz nieco o stronie audiowizualnej nowego zabójcy. W sequelu wykorzystano silnik graficzny Glacier, którzy wciąż dobrze wygląda. Znacznie go odnowiono, co widać podczas gry. Duże lokacje, miasta zostały wykonane ze sporą pieszczotą o szczegóły (Nie zabrakło też smaczków. Dla przykładu tekst z amunicji .45 ACP: "Ulubiona amunicja Chrisa Walker’a – walczącego o wolność, dobrego człowieka"). Grafika naprawdę robi wrażenie, zwłaszcza cudowne japońskie niebo. Mógłbym przyczepić się do bardzo ubogiej w obiekty willi Don Gulliano z pierwszej misji. Jak na posiadłość bossa mafii chyba powinien on mieć lepiej wystrojone wnętrza. Poza tym czasami źle liczona jest kolizja obiektów – poukładane na stos trupy gubią się w teksturach kolegów. Tego jednak nie doświadczą skradankowcy.



Ewidentnie bardzo mocną stroną gry jest dźwięk. Muzyka skomponowana przez znakomitego Jaspera Kyda na długo pozostaje w pamięci. Dzięki jego współpracy z chórem budapeszteńskiego radia i orkiestry powstały doskonałe marsze (zwłaszcza w głównym menu, wyśmienity), które idealnie komponują się z tym, co dzieje się na ekranie. Również nie mam zastrzeżeń do różnych dźwięków występujących w Silent Assassin. Zadbano, by przemieszczając się po różnych nawierzchniach gracz mógł słyszeć pod butami gnieciony śnieg, bądź skrzypiącą starą podłogę. Także brak błędów w dźwięku wystrzeliwanego ołowiu. Bardzo soczyście brzmi seria z M4, a lepiej, gdy stoimy w jakimś korytarzu, bądź tunelu. Dźwięk roznoszony jest przez echo, co pięknie brzmi. Drobnym błędem jest fakt, że strażnicy nie słyszą otwieranych i zamykanych drzwi. Dziwne.

Hitman 2: Silent Assassin to bez wątpienia bardzo dobra gra. Duża swoboda działania, niezła grafika i doskonała muzyka sprawia, że grzechem byłoby nie zagrać. Co prawda nie jest to produkcja doskonała, nie pozbawiona błędów, ale dla (również przyszłych) fanów łysego zabójcy i nie przegiętych skradanek pozycja obowiązkowa.